Intern nieuws

INTERN

DE REIS VAN ROBIN

een verhaal Dorian

23.09.2016 - De reis van Robin

“Ik vertrek naar Rome over drie maanden. Ik wilde je voordat ik vertrek nog bedanken voor alles wat je hebt gedaan voor me. Of eigenlijk met me. Samen bedoel ik. Je was er en je geloofde altijd in me, welke kant en welk pad ik ook zou kiezen. Daar ben ik je eeuwig dankbaar voor, want zonder dat denk ik niet dat ik nu mij zou zijn. Wat was ik anders toen wij elkaar leerden kennen.”

Robin vertrekt naar Rome. Na al die jaren dat ik Robin heb mogen volgen. Drie jaar in mijn klas, met tussendoor ruimte om het te proberen in een gewone reguliere school en daar weer te stoppen. Met daarvóór de ruimte om een half jaar stil achter in de klas te zitten en zich te bang te voelen om een woord te zeggen. Met kleine stapjes, waarin de eerste woorden worden gewisseld. Waarin we ontdekken dat we dezelfde humor hebben, van de hak op de tak denken, in beelden denken. Dat onderwijs niet in je hoofd past als er zoveel meer speelt in je leven, of eigenlijk in je lichaam.

Herstelrecht gaat in mijn leven en werk verder dan alleen het herstellen van een vervelende situatie. Soms krijg ik de kans om een herstelproces te volgen dat jaren duurt en waarin het meest belangrijk is dat de leerling okay is zoals deze is. Ik hoef niets te fixen, er is niks stuk. Soms valt er alleen heel veel te herstellen. Zonder oordelen de leerling ruimte geven om te oefenen, te groeien, zich weer autonoom te voelen om zelf de stappen te nemen die de leerling nemen wil.

Robin had heel wat te herstellen, omdat er sprake was van angst. En van jeugdzorg die stappen had gemaakt die Robin niet verder hielpen, maar juist verder verwijderde van alle wensen en doelen die er waren. Dan was er nog de school, die Robin niet kon bieden wat nodig was, waardoor ook school verdween uit het leven van Robin. En uiteraard ouders. De band met moeder was goed, maar beschadigd. De band met vader was complex en achtergelaten in Rome, voor zover dat kon.

Als 14 jarige kwam Robin in mijn klas, als 17 jarige had Robin heel veel stappen genomen. De band met moeder was hersteld, doordat zij weer vertrouwen kreeg in de kracht van Robin. Bij Jeugdzorg was inmiddels duidelijk dat het goed genoeg ging om Robin los te laten. En Robin nam zelf de stap om een aantal gesprekken met een coach te voeren, waarbij de angst voor nieuwe dingen losgelaten werd en alleen reizen ineens mogelijk werd. Want zonder trein kom je niet bij je coach. En er was een nieuwe school. En een eerste relatie.

Inmiddels is Robin weer wat ouder. En vertrekt naar Rome. Of dat is om op die manier de band met vader te herstellen? Ik weet het niet. Of is het nodig om terug te gaan naar de roots? Misschien omdat het fijn is om samen met je broer in een ander land, waar je je verbonden mee voelt, los te komen van alles hier? Voor mij doet het er niet toe, ik vind daar eigenlijk niks van, behalve dat het onwaarschijnlijk bijzonder is dat Robin ook deze stap neemt om wat dan ook te herstellen.

Robin gaat naar Rome. Een aantal jaar geleden kwam hij in mijn klas. Nu vertrekt zij naar Rome. Robin heeft ook haar lichaam herstelt. Eindelijk is Robin wie zij eigenlijk is. Geen hij, maar een zij.

Dorian Sorgedrager